Gebogen hoofd, gestolde  tranen weg2a

Stilletjes, niemand die ze ziet

Geen tranen van blijdschap

Maar van stil verdriet

 

Een dierbare stierf, het werd donker

In hart, in lijf, in leven

Zij zou met liefde

Haar eigen leven willen geven

 

Ze droeg het eenmaal diep gebukt

Wat is verdriet een zware last

Ze heeft haar lopen aan dragen aangepast

Raakt over haar eigen kracht verrast

 

Stap voor stap wordt haar levensreis lichter

Zoveel van waarde wat ze graag behoudt

Soms kleine lichtstraaltjes

Herinneringen van goud

 

Tranen worden gedroogd

Dankbaar voelt ze het licht haar omarmen

Want de liefde die daar is

Zal haar hart blijven verwarmen