Rouwbijlage Stad Amersfoort, 23 februari 2022
Licht
Gebogen hoofd, gestolde tranen
Stilletjes, niemand die ze ziet
Geen tranen van blijdschap
Maar van stil verdriet
Een dierbare stierf,
het werd donker
In hart, in lijf, in leven
Zij zou met liefde
Haar eigen leven willen geven
Ze droeg het eenmaal diep gebukt
Wat is verdriet een zware last
Ze heeft haar lopen
aan dragen aangepast
Raakt over haar eigen kracht verrast
Stap voor stap wordt haar levensreis lichter
Zoveel van waarde wat ze graag behoudt
Soms kleine lichtstraaltjes
Herinneringen van goud
Tranen worden gedroogd
Dankbaar voelt ze het licht haar omarmen
Want de liefde die daar is
Zal haar hart blijven verwarmen
Lente
Zacht geurende bloesem
doorbrekende krokussen
’n hart vol verlangen
Rustig kabbelend water
terugkerende tranen
in een lieflijk ontluikend lentebos
Jong leven,
vol van kracht
met jou hopen
op ’n nieuwe dag
Mijmeren in het groene gras
de warme lentezon
troostend en helend
Ook ik ontwaak
na een donkere winterperiode
en ik voel in mijn bron
de innerlijke kracht
die me doet voortbewegen
op de levensstroom
