Ik mis je, overal en nergens

Ik mis je, overal en nergens

IK MIS JE, OVERAL EN NERGENS
Een avond op 29 oktober 2022 om stil te staan en terug te denken aan geliefde overledenen.
Op deze zwoele herfstavond werden liefdevol de namen gezongen. De bootjes met een brandend kaarsje dobberden tussen de bladeren op het water. Linten met namen werden met zorg opgehangen op het hart en amen liefdevol neergeschreven op het speciale bankje. Zachte klanken van live muziek vonden hun weg. De paars verlichte bomen gaven het geheel een mystieke sfeer.
Jong en oud, bekend en onbekend, was in gedachte verzonken of raakte met elkaar in gesprek. Hij die in het afgelopen jaar beide ouders verloor. Zij die al 21 jaar haar zus moet missen. Zij die haar veel te jonge kindje is kwijtgeraakt. Hij die al vijf jaar zonder partner het leven trotseert. Zij die zich realiseert dat ze net zolang zonder als met haar moeder leeft.
ik mis je, overal en nergens
overal en nergens vind ik jou
dan sta ik stil bij wat er was
omarm ik je en groet je zacht
De avond was indrukwekkend, verstillend, ontroerend, krachtig.
De foto, gemaakt door Yvonne van der Bijl van Handmade fotografie, geeft een mooie impressie.
Dankbaar en voldaan kijk ik terug op deze zaterdagavond. Waarin centraal stond wat me zo na aan het hart ligt: het ondersteunen van mensen bij verlies van een dierbare, met symbolen en rituelen. Dankbaar dit samen met  alle vrijwilligers te mogen organiseren. Samen de schouders eronder, elkaar blijven inspireren, doen waar ons hart ligt.
Licht

Licht

Gebogen hoofd, gestolde  tranen 
Stilletjes, niemand die ze ziet
Geen tranen van blijdschap
Maar van stil verdriet  

Een dierbare stierf,
het werd donker
In hart, in lijf, in leven
Zij zou met liefde
Haar eigen leven willen geven  

Ze droeg het eenmaal diep gebukt
Wat is verdriet een zware last
Ze heeft haar lopen
aan dragen aangepast
Raakt over haar eigen kracht verrast  

Stap voor stap wordt haar levensreis lichter
Zoveel van waarde wat ze graag behoudt
Soms kleine lichtstraaltjes
Herinneringen van goud  

Tranen worden gedroogd
Dankbaar voelt ze het licht haar omarmen
Want de liefde die daar is
Zal haar hart blijven verwarmen  

Lente

Lente

Zacht geurende bloesem
doorbrekende krokussen
’n hart vol verlangen

Rustig kabbelend water
terugkerende tranen
in een lieflijk ontluikend lentebos

Jong leven,
vol van kracht
met jou hopen
op ’n nieuwe dag

Mijmeren in het groene gras
de warme lentezon
troostend en helend

Ook ik ontwaak
na een donkere winterperiode
en ik voel in mijn bron
de innerlijke kracht
die me doet voortbewegen
op de levensstroom